Lagos: Początek wszystkiego, czyli o tym, jak ptasie klatki i peklowany kurczak zbudowały moją przyszłość
Cofnijmy się do momentu, w którym to wszystko się zaczęło. Mimo że, zawsze lubiłam wyjazdy, to dopiero po Portugali i poznaniu G zaczęłam wyjeżdżać tak często i podróżować w taki sposób. A gdyby nie moja upartość pewnie nigdy nawet nie poznałabym Gosi.
Wszystko zaczęło się od planowania wspólnych wakacji z P, moja ówczesną przyjaciółka i od wielkiego rozczarowania. Biuro podróży odwołało wyjazd surferski, twierdząc (oczywiście!), że „nie ma wystarczającej liczby chętnych”. Zaproponowali nam dwa inne kierunki, ale moje serce (i upór godny lepszej sprawy) krzyczało: Portugalia albo śmierć. Wywalczyłam zamianę na Eurotrip ze Student Travel. Autokar, cała Europa przed nami, spanie w hotelach na trasie i zero gwarancji, że przeżyjemy tę integrację.

Kuchnia survivalowa i sangria z gwinta
Wyjazd nie oferował wyżywienia, ale rekompensował to dość niską ceną co dla biednej studentki brzmiało jak uczciwy układ. Do akcji wkroczyła moja mama. Wiedząc, że taniej będzie kupić ryż czy kuskus na miejscu niż stołować się w knajpach, zapakowała mi do torby… słoiki peklowanego kurczaka. Tak, jechałam przez pół kontynentu z mięsnym prowiantem, który stał się fundamentem naszej diety (zaraz obok najlepszego sushi na wynos w Lagos).

Jeśli chodzi o napoje, nie bawiłyśmy się w konwenanse, to był w końcu wyjazd studencki.
- Sangria za 2 euro: W 2-litrowej butelce. Piło się ją prosto z gwinta, bo po co brudzić naczynia?
- Czerwone kubeczki: Amerykański sen ziścił się dopiero na plażowych imprezach organizowanych przez biuro. Tam sangria z butelki awansowała do plastikowego kubka. Szyk i elegancja.

Bon Vivant i test grawitacji
Lagos to dla nas przede wszystkim bar Bon Vivant. To tam tańczyłyśmy na barze, i to tam zaliczyłam widowiskowy upadek. Godność? Nie znam dziewczyny. Moja jedyna refleksja po uderzeniu o podłogę? „Boże, mam nadzieję, że nikt nie widział i że pozwolą mi wejść na ladę jeszcze raz”. Spoiler: weszłam. Priorytety zawsze miałam na właściwym miejscu.
Fun fact: Bon Vivant wciąż istnieje. Koniecznie odwiedźcie to miejsce!’
A to autentyczne zdjęcie z tańca na barze.
Evora i ptasi transport ekstremalny
Wyprawa do Evory to była lekcja historii i pokory. Zobaczyłyśmy Capela dos Ossos – kaplicę zbudowaną z kości i czaszek 5000 mnichów. Klimat idealnie pasował do naszej sytuacji, gdy okazało się, że nie mamy jak wrócić do hotelu na czas.
Złapałyśmy stopa. Naszym wybawcą okazał się facet, którego auto było zapakowane po sam sufit klatkami z żywymi ptakami i innym sprzętem. Brak miejsca? Nie dla nas. Upchnął naszą trójkę na samym szczycie tych klatek. Jechałyśmy tak, modląc się, by ptaki nie uznały nas za cel ataku, a klatki nie pękły pod naszym ciężarem. To był jedyny sposób, by zdążyć na noc do hotelu.

Ściany tej kaplicy są wyłożone kośćmi i czaszkami około 5000 mnichów. Nad wejściem widnieje napis: „My, kości, które tu jesteśmy, na twoje czekamy”. Bardzo optymistyczne, idealne na wakacyjny vibe.
Co przywiozłam z Portugalii?
Gosię. Oprócz traumy po ptasim transporcie i wspomnienia smaku kurczaka od mamy, ten wyjazd dał mi trzy kluczowe rzeczy:
- Gosię: To tam się poznałyśmy i tam – prawdopodobnie nad butelką sangrii – zaplanowałyśmy kolejną wyprawę do Rosji.
- Kolekcję breloczków: W Lagos dotarło do mnie, że przywożę je zewsząd i czas przestać udawać, że to nie jest nałóg. A zacząć wmawiać ludziom, że poważna kolekcja. W tej chwili mam ich ok 70.
- Znajomości: Poznałyśmy tam pilotkę Joannę. Kto by pomyślał, że nasze drogi przetną się ponownie w drodze do Rosji?
Urządziłyśmy też wyścig autostopem do Przylądka Świętego Wincenta (Sagres). To najdalej wysunięty na południowy zachód punkt Europy, gdzie kiedyś wierzono, że kończy się świat. Dla nas to był dopiero początek.
Mimo że nie nauczyłam się surfować, te chwile złączyły nas z G. bardziej niż jakikolwiek certyfikat sportowy.





